Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adicing elit ut ullamcorper. leo, eget euismod orci. Cum sociis natoque penati bus et magnis dis.Proin gravida nibh vel velit auctor aliquet. Leo, eget euismod orci. Cum sociis natoque penati bus et magnis dis.Proin gravida nibh vel velit auctor aliquet.

About Aris

Aris Ioannou was born on November 18th 1940 at the village Laimos of the Prespa prefecture in Florina (NW Greece) by refugee parents from the Black Sea. He graduated from Florina's High School in 1960 while from 1963 to 1967 he worked as a coal miner in West Germany. Early in the year 1967 he boarded a tanker for eight months until he returned to his birthplace Laimos where he spread his roots. In 1968 he was appointed Secretary of the Laimos village, a position he used to hold until 2005. Since 1980 he lives with his wife and two daughters in Florina where he used to maintain a workshop and personal exhibition space until recently. Aris Ioannou painted without any particular knowledge or education on the art of painting. His continuous goal was to satisfy his love for painting and only through painting to record the human feelings. In 1983 he started presenting his work, which consists of over 1000 paintings, in solo exhibitions. The Hellenic Television Network presented his work twice (1984, 1985) and the radio once (1987). The materials used in his paintings are mainly oil and enamel paint while the technics he was most interested in were brush, spatula, flood and finger techniques. These were used on paper, cloth, wood, stones and transparencies. According to specialists his work has an expressionistic character. He painted the human face with passion in all his manifestations. Aris Ioannou also adored the nature of Prespa in his paintings and particularly the walnut and cedar trees of his birthplace. His paintings had been absolutely influenced by the people around him and his childhood experiences during and after the civil war struggle. His unrealized plans for the future involved among others to paint music, according to his perception, where the sound tone would be depicted by the line and the senses it evokes by colour.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adicing elit ut ullamcorper.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adicing elit ut ullamcorper.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adicing elit ut ullamcorper.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adicing elit ut ullamcorper.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adicing elit ut ullamcorper.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adicing elit ut ullamcorper.

"Κοινή Γνώμη"22-12-1983

Ο Άρης Ιωάννου είναι ένας από τους πιο τολμηρούς αυτοδίδαχτους ζωγράφους της πόλης μας Ο χώρος που κινείται είναι γνωστός σαν κίνημα από τις αρχές του αιώνα και πριν. Εξπρεσιονισμός ή Εκρασιασμός ελληνιστί. Είναι ένας χώρος που δεν έχει κλασσική χάρη ή ρομαντισμό αλλά κυριεύεται από έναν δυναμικό δαιμονισμό. Αισθήματα που δεν έχουν καμία σχέση με καμία υποταγή σε απλά γούστα ή τσαλαπατημένες έννοιες για το ωραίο και το εικονικό. Ο Άρης Ιωάννου προσπάθησε συγκινητικά να μεταφέρει το έργο του από τη λαική αντίληψη στη σύγχρονη καταληψη.

Τάκης Μπέσσας

"Έθνος"01-01-1984

Είδα! Είδα πολλές ανθρώπινες εικονικές παραλλαγές, που επίκεντρό τους είναι η έκφραση του εσώτερου Ψυχικού άλγους, της μελαγχολικής διάθεσης. Είδα τον άνθρωπο μορφικά καθόλου ωραιοποιημένο. Τον είδα πονεμένο. Τον είδα πικραμένο. Τον είδα μοναχικό. Τον είδα νεκρό ακόμα μέσα στην ψυχική απομόνωσή του! Ο Άρης Ιωάννου ζωγράφισε τον άνθρωπο έτσι όπως τον γνώρισε έτσι όπως τον έζησε. Οι μνήμες του ξεκινούν από έναν χώρο που περικλείει αυτή τη μοναχική, την μελαγχολική ζωή ανθρώπων που αποτέλεσαν το άμεσο περιβάλλον του. Αυτοδίδακτος καθώς είναι, το τάλαντό του λειτούργησε παρορμητικά, αισθησιακά πρώτα και μετά η έντεχνη εκφρασιακή γνώση, που είναι αποτέλεσμα τριβής, μελέτης, εμπειριών και φυσικά υποταγής στο εξπρεσιονιστικό κίνημα...

Ευτυχία Ρώμπαμπα "Φωνή της Φλώριν

"Φωνή της Φλώρινας"27-01-1984

Δεν πέρασε απαρατήρητη από το φιλότεχνο κοινό η έκθεση ζωγραφικής του κ. Άρη Ιωάννου που έγινε στην αίθουσα του ξενοδοχείου «Λύγκος». Την επισκέφθηκε αρκετός κόσμος και η ιδιαιτερότητα της τέχνης του νέου εκ Πρεσπών ζωγράφου είναι η μη συγκεκριμένη προσωπογραφία. Ο ζωγράφος προσπαθεί με τον σκουρόχρωμο χρωστήρα του να παρουσιάσει την ευαισθησία της ψυχής, όπως εκφράζεται στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου. Η χαρά, η λύπη, η απόγνωση, η αγωνία, η αγανάκτηση κλπ. Και νομίζουμε πως ο ζωγράφος μας επέτυχε σχεδόν τον σκοπό του. Γι' αυτό και πρέπει να θεωρηθεί σαν επιτυχής η έκθεσή του.

"Θεσσαλονίκη"13-06-1985

Από τη νεότερη γενιά ζωγράφων της Φλώρινας ο Αριστοτέλης Ιωάννου, και αφού πραγματοποίησε δυο επιτυχείς ατομικές εκθέσεις το 1983 και 1984 στην πατρίδα του, παρουσιάζει για πρώτη φορά έργα του και στην Θεσσαλονίκη σε ατομική έκθεση που εγκαινιάζεται σήμερα Πέμπτη, ώρα 8.30μ.μ. στη γκαλερί «Κοχλίας», Μητροπολίτου Ιωσήφ 24. Αυτοδίδακτος ο Άρης Ιωάννου, μεταφέρει στη ζωγραφική του όλες τις αυθεντικές αρετές ενός πηγαίου δημιουργού, ο οποίος με σιγουριά κινείται στους χώρους μιας εξπρεσιονιστικής εικαστικής γραφής που θεματικά επικεντρώνεται στο ανθρώπινο πρόσωπο, κυρίως, και το τοπίο προσεγίζοντας και τις δύο αυτές ανεξάντλητες περιοχές με την ίδια ένταση και τα ανάλογα αποτλέσματα, μακριά από οποιαδήποτε εκφραστική ευκολία και επιπόλαιους γλυκασμούς. Είναι σκληρή και πολλές φορές άγρια η ζωγραφική του Ιωάννου και πάντως έντονα ανήσυχη, άμεση σχεδόν απτή μέσα σ'ένα κλίμα διαμονικού δυναμισμού.

"Μακεδονία"19-06-1985

Από τις τελευταίες φετινές εκθέσεις είναι αυτή του αυτοδίδακτου Άρη Ιωάννου που φιλοξενείται στην γκαλερί «Κοχλίας». Ο ζωγράφος είναι αυτοδίδακτος, αλλά η τέχνη του δεν έχει καθόλου λαικιστική τάση. Ζωγραφίζει κυρίως πρόσωπα, έχει έναν εξπρεσιονιστικό τρόπο στο ν'αποδίδει μορφές ανδρών και γυναικών, νέων και ηλικιωμένων, με μία αδρότητα που ποικίλει από το σοβαρό μέχρι το άγριο. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για τα χρώματα του Ιωάννου-αλλού έχουν μια φωτεινότητα και αλλού η προτίμηση δίδεται στα σκούρα, στα μουντά χρώματα. Και αυτό ισχύει και στο φόντο των πορτραίτων, όπου σε άλλα υπάρχει μια πολυφωνία χρωματική, ενώ σε άλλα προτιμάται το μονόχρωμο. Τα πρόσωπα του Ιωάννου έχουν μια δική τους ζωντάνια και ένα δικό τους χιούμορ-θα λέγαμε-καθώς μερικές φορές προβάλλονται στοιχεία σχολιαστικά. p> Όπως ειπαμε η πλειοψηφία των πινάκων είναι πορτραίτα. Υπάρχουν όμως και λίγα τοπία, σωστότερο θα ήταν να πούμε δέντρα, όπου ο καλλιτέχνης δίνει μια φωτεινότητα στους συνδιασμούς των χρωμάτων που κερδίζει τον θεατή. Ο Ιωάννου δεν θυμίζει τίποτε με τα έργα του, δημιουργεί με το μεράκι και την γνώση που κατέκτησε ψάχνοντας και δουλεύοντας.

Νικόλαος Μπακόλας

Πρώτες εντυπώσεις από την ζωγραφική του Άρη Ιωάννου

Ο Ιωάννου είναι ένας αυτοδίδακτος ζωγράφος όχι μόνο γιατί δεν σπούδασε ζωγραφική σε κάποια σχολή, αλλά και γιατί αποτυπώνει ζωγραφικά τον κόσμο που βλέπει γύρω του, τους ανθρώπους και φύση, με το δικό του μάτι. Ένα μάτι που χρωματίζει μαγικά, έντονα ή υπερβολικά, τα πρόσωπα που σχηματίζονται στους πίνακες, πλουτίζοντάς τα συγχρόνως με εσωτερική υπόσταση. Κι ενώ με το δικό του έκπληκτο και διαπεραστικό μάτι βλέπει τους ανθρώπους, πάνω στην ζωγραφική επιφάνεια ο Γιάννης, ο Κώστας, ο Χρίστος, η Μαρίκα, ρωτούν ή απαντούν με τη δική τους πια ματιά στο δημιουργό και στον θεατή. Αντικρύζοντας τα πρόσωπα του Ιωάννου νιώθεις πως υπόγειες διαδρομές τα συνδέουν με τις μορφές του Μπουζιάνη, χωρίς βέβαια να παύουν να είναι έργα του καιρού τους πέρα για πέρα σύγχρονα και επίκαιρα. Πηγές των πορτραίτων και των τοπίων του είναι οι άνθρωποι και η φύση της Πρέσπας, ένας κόσμος απόμακρος, όπου η γνώση του πόνου είναι φτιαγμένη από τον πόνο και την γνώση της μοίρας Η τέχνη του Ιωάννου καταφέρνει να δώσει ζωγραφικά τον παλμό της ζωής και έτσι πείθει πως είναι ισότιμη της και βρίσκει άξια τη δικαίωσή της.

Ευθυμία Γεωργιάδου - Κούντουρα

Βιογραφικό

Βιογραφικό Πατέρας δύο κοριτσιών (κι εγώ έχω δύο), ο Άρης αποφάσισε να θυμηθεί την εφηβική ζωγραφική του. Και είχα σκεφτεί, «Δε βαριέσαι, τώρα που ταχτοποιήθηκε και οικογενείεψε κι αυτός, θα μουτζουρώνει με μπογιές τις ψόφιες ώρες των Σαββάτων». Από τον Κωστάκη μάθαινα ότι ζωγραφίζει. Το άκουγα με συναισθήματα υπεροψίας και τα τοιαύτα. Ώσπου είδα τους πίνακές του. Χρειάζεται να αναφέρω ορισμένα βιογραφικά στίγματά του και στην συνέχεια θα πω και για τςις ζωγραφιές. Ο Άρης μικρό παιδί γνώρισε (ή μάλλον ένιωσε) τον Εμφύλιο Σπαραγμό. Κουτσά στραβά, αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Τιμολέοντος Λιάκου. Έφυγε γκασταρμπάιτερ στη Δυτική Γερμανία ('63 – '67). Ύστερα μπάρκαρε, σαν τζόβενο, ένα εφτάρι μήνες. Ξεμπάρκαρε και από το '68 υπηρετεί κοινοτικός γραμματέας στο Λαιμό Πρέσπας, την οποία κατέχει όσο ο Γιαννάκης Δουδούμης τα Μαθηματικά, όσο ο Νέαρχος Ι.Δ. τον Σοστάκοβιτς. Τις σκήτες Ψαράδων πάνω μεριά, το φτερό του Β΄παγκοσμίου αεροπλάνου, την ξύλινη βουλιαγμένη γεφυρούλα στον πάτο της μικρής Τοιαύτης. Βιογραφικό Πατέρας δύο κοριτσιών (κι εγώ έχω δύο), ο Άρης αποφάσισε να θυμηθεί την εφηβική ζωγραφική του. Και είχα σκεφτεί, «Δε βαριέσαι, τώρα που ταχτοποιήθηκε και οικογενείεψε κι αυτός, θα μουτζουρώνει με μπογιές τις ψόφιες ώρες των Σαββάτων». Από τον Κωστάκη μάθαινα ότι ζωγραφίζει. Το άκουγα με συναισθήματα υπεροψίας και τα τοιαύτα. Ώσπου είδα τους πίνακές του. Χρειάζεται να αναφέρω ορισμένα βιογραφικά στίγματά του και στην συνέχεια θα πω και για τςις ζωγραφιές. Ο Άρης μικρό παιδί γνώρισε (ή μάλλον ένιωσε) τον Εμφύλιο Σπαραγμό. Κουτσά στραβά, αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Τιμολέοντος Λιάκου. Έφυγε γκασταρμπάιτερ στη Δυτική Γερμανία ('63 – '67). Ύστερα μπάρκαρε, σαν τζόβενο, ένα εφτάρι μήνες. Ξεμπάρκαρε και από το '68 υπηρετεί κοινοτικός γραμματέας στο Λαιμό Πρέσπας, την οποία κατέχει όσο ο Γιαννάκης Δουδούμης τα Μαθηματικά, όσο ο Νέαρχος Ι.Δ. τον Σοστάκοβιτς. Τις σκήτες Ψαράδων πάνω μεριά, το φτερό του Β΄παγκοσμίου αεροπλάνου, την ξύλινη βουλιαγμένη γεφυρούλα στον πάτο της μικρής Τοιαύτης.

Δ.Π. Σουλιώτης

Art is not an entitlement. It’s a necessity of life.